wtorek, 9 czerwca 2015

Rebeliantka Vanessa Bell (artysta tygodnia)

Dziś mała wycieczka w stronę sztuki XX wieku. Vanessa Bell uważana jest za jedną z najważniejszych brytyjskich portrecistek i pejzażystek. Była siostrą słynnej Virginii Woolf i należała do Bloomsbury Group. Związana z brytyjską bohemą, kręgiem znajomych i przyjaciół swojej wyjątkowej siostry, należała do środowiska, które wypowiedziało posłuszeństwo wiktoriańskim normom. Wyzwolenie od schematów w równym stopniu miało dotyczyć reguł sztuki i relacji międzyludzkich.


Vanessa Bell, Angelica Garnett, née Bell as 'Mistress Millament' in 'The Way of the World'



Jako dziecko kształciła się w domu. Była córką Sir Lesliego Stephena, pisarza, krytyka literackiego, historyka, filozofa oraz... alpinisty. Rodzice zadbali o jej wykształcenie: uczyła się języków obcych, matematyki i historii. Pobierała również nauki rysunku u Ebenezera Cooka. Potem uczyła się w Sir Arthur Cope's art school oraz na Akademii Królewskiej.



W 1907 roku Vanessa wyszła za Clive'a Bella, tworząc z nim związek otwarty, chociaż relacje między tą parą, a ich innymi partnerami były nieco skomplikowane - na przykład, kochanek Vanessy, Duncan Grant mieszkała z nią, jej mężem oraz swoim partnerem Davidem Garnettem. Zamieszkali w Charleston, gdzie Vanessa i Grant projektowali dla Omegi, utworzonej przez Rogera Frya, innego partnera Vanessy. Ich dom stał się również polem artystycznej ekspresji i dziś można podziwiać ich twórczość związaną z dekoracją wnętrz. 

Charleston, wiejski dom Bloomsbury Group


Związała się z Bloomsbury Group. To artystyczno-intelektualne przedsięwzięcie narodziło się podczas spotkań stowarzyszenia Cambridge Apostles i nieformalnych podwieczorków absolwentów Uniwersytetu Cambridge. To jednak rodzeństwo Vanessa, Thoby, Virginia i Adrian zapoczątkowało istnienie grupy z Bloomsbury. Kilku członków BG wplątało się w pewien niefortunny żart i w ten sposób grupa zdobyła rozgłos. W 1910 roku Horacy de Vere Cole wprowadził na okręt HMS Dreadnought delegację abisyńskich władców. Jak się okazało po jakimś czasie w roli arystokratów wystąpili Adrian i Virginia oraz Guy Kidley, Anthony Buxton i Duncan Grant. W tym samym 1910 roku Roger Fry związany potem z Vanessą zorganizował wystawę postimpresjonizmu. Nie przyjęto jej na salonach starego Imperium zbyt entuzjastycznie.

Vanessa Bell, Virginia Woolf, 1912

Grupa zdecydowanie opowiadała się przeciw tzw. wiktoriańskiej moralności. Szczerze i otwarcie sprzeciwiano się w niej ustalonym schematom związków, testując nowe rozwiązania. Jej członkowie wierzyli w to, że w ten sposób sprzeciwiają się opresyjnym normom społecznym. Jednocześnie wkroczyli od razu na niezbadany teren, próbując pod jednym dachem poliamorii, związków biseksualistów z osobami o orientacji homoseksualnej. Niestety, jak dziś wskazują badacze, uczestnicy tego kręgu eksperymentów nie do końca wyzwolili się ze struktur wiktoriańskiego społeczeństwa. Feministyczne poglądy Virginii przekraczały ramy jej epoki, a grupa jako całość rzucała wyzwanie chwiejącej się potędze porządku starego Imperium. Z czasem jednorodność poglądów uległa rozmyciu, ale grupa wywarła niewątpliwy wpływ na kulturę.


Vanessa Bell, Figure Group with the Artist, Another Woman and Two Children by French Windows


Podobnie, jak w przypadku obyczajowego buntu grupy, w "wyzywającej" sztuce, reprezentowanej przez V. Bell pojawia się wątek przezwyciężania wiktoriańskich wpływów. Przed 1910 rokiem Vanessa pozostaje pod urokiem wymagań sztuki poprzedniego jeszcze wieku.

Vanessa Bell, Iceland Poppies, 1908-1909 © Estate of Vanessa Bell courtesy of Henrietta Garnett

Nowoczesność, pod postacią postimpresjonizmu, puka już jednak do bram i wkrótce powściągliwy naturalizm zostaje zastąpiony tańcem barw i grubo ciosanych, ale pełnych wdzięku form. Uproszczenie i energia jej obrazów czynią ją jedną z pionierek awangardowego malarstwa XX wieku. 

Vanessa Bell, Spring


Po I wojnie światowej powraca na łono naturalizmu, ale jej twórczość nigdy już nie straci tego rebelianckiego pulsowania.


Vanessa Bell, Lytton, 1912


Vanessa Bell, Still Life of Flowers and Thistles, 1937

Vanessa Bell, 1926

Vanessa Bell, La Bergère, Cassis, 1930


Vanessa Bell, Portrait of a Girl, 1937

Vanessa Bell, Leonard Sidney Woolf, 1940
Vanessa Bell, Lady with a book, 1945-46

Vanessa Bell, Henrietta, lata 50. XX wieku


W 1913 grupa Bloomsbury powołuje do życia "Omega Workshop" (Roger Fry, Duncan Grant i Maynard Keynes), w 1917 "Hogart Press" (Virginia i Leonard Woolf). Vanessa angażowała się od samego początku w istnienie Omegi i jej zapał do pracy z kolorem i wzorem wyrażał się w projektach dekoracyjnych, nie tylko w malarstwie.


Vanessa Bell, 8 Fitzroy Street


Vanessa Bell, Interior with Housemaid, 1939

sypialnia Vanessy w Charleston

Charleston, wiejski dom Bloomsbury Group

Charleston, wiejski dom Bloomsbury Group

Źródła:
http://mck.krakow.pl/images/upload/Wirtualne_spacery/Bloomsbury/index.htm
http://www.tate.org.uk/art/artists/vanessa-bell-731
http://www.bbc.co.uk/arts/yourpaintings/paintings/virginia-woolf-18821941-220631
http://www.charleston.org.uk/

6 komentarzy:

  1. Aż trudno nazwać figurę jaka utworzyła się ze związku pani bell, z kochankiem i jego kochankiem plus mąż :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Pewnie, żeby sobie uprościć życie można użyć określenia komuna artystyczna, ale to byłoby właśnie chyba uproszczenie ;)

      Usuń
    2. Polihedron? Brzmi bardziej ę ą :)

      Usuń
  2. Wytłumacz tu niektórym ludziom, że homo to nie wymysł współczesności, kiedy tak na prawdę sięga to .. samych początków dziejów

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Są kultury, ba, nawet w długich dziejach europejskiego kręgu się takie momenty znajdą i to nie tak rzadko, gdzie różnorodność orientacji nikogo specjalnie nie dziwiła ;)

      Usuń

Witam w mojej baśni!
Zostawiając komentarz, tworzysz to miejsce razem ze mną.
Ze względu na spam moderuję komentarze do starszych postów.